Herkese yeniden merhaba! Şu anda sizlere uzun uzun yazarak anlatacağım tek bir konum yok ama aklımı yorduğum, ufak ufak aydınlandığım, minik minik düşündüğüm, anlamlandırdığım konu başlıklarının bütününden bir yazı çıkar dedim ve işte aşure yazım ve ben karşınızdayız! Ben bu sıralar Atina seyahatimize hazırlanıyorum: Eskiden yıl içersinde birçok seyahatim olurdu. Avrupa içi seyahatleri çok da seyahatten sayıp heyecanlanmazdım çünkü nerdeyse ayda bir bir haftasonu bir yerlere

Offf açılın, bu sıralar en dolu olduğum konuyla geldim. Türk kahvesi aldım, rahatlatıcı bir müzik açtım ki yazarken kendi kendimle konu konuyu açmasın daha da sinirlenmiyim. Yazıya geçmeden önce minik bir uyarı yazısı yazıcam, bunu da seyahat değil hayat tecrübemi anlattığım her yazıya eklicem. Ben kurgu roman yazmıyorum dostlarım, burda anlattığım her konu benim yaşadıklarım üzerine düşündüklerimden geliyor. O yüzden 'bunu benimle yaşanan olay yüzünden mi yazdın' falan diye

Açılııııın ben koca kadın oldum 40 oldum! Kız arkadaşlarımı topladım ve Marakaş'te güzel bir haftasonu kaçamağı yaptımmmm. Ve şimdi size bu doğum günümün detaylarıyla geliyorum. Hazırsanız Lost in Agafay şarkısını açın, arkanıza yaslanın, başlıyoruz. Her doğum günüm benim için çok özeldir, her seferinde bir konsept düşünürüm, kıyafetinden organizasyonun temasına kadar. Her seferinde hem kendime hem benimle bu özel günümü kutlayan insanlara bir deneyim hediye etmeyi seviyorum

Egoizm ve bencillik denilince hep insanın aklına negatif özellikler geliyor, empatiden yoksun olmak, sadece kendi çıkarlarını düşünmek, insanları kullanmak. Diğer taraftan, başkalarını düşünmek, onların hislerini önemsemek, bazen çevremizdekileri kırmamak için istemediğimiz şeylere hayır diyememek, onları üzmemeye çalışırken zaman zaman kendimizden vazgeçmek ise çok ulvi özellikler gibi anılıyor. Peki gerçekten her şey bu kadar siyah - beyaz mı? İkisinin ortasında bir kavram